Sebnem Ünal

Her insanın bir yaratılış amacı ve kendine özgü bir fıtratı olduğuna inanıyorum. Bence asıl mesele, insanın kendi varoluş amacını anlayabilmesi ve bu amacı gerçekleştirme uğruna yaşayabilmesi. Yaşamak… Yoluna çıkan tüm zorluklara, mutluluklara ve hayal kırıklıklarına rağmen düştükten sonra yeniden kalkabilmek ve kendi yoluna sahip çıkabilmek. Öyle bir sahip çıkış ki bu; başına gelen her şeyin seni kendilik yolunda başka bir yöne götürmek, sana bir şey öğretmek ve daha iyi bir “sen”e ulaştırmak için olduğuna yürekten inanmak. Hayat yolculuğunda insanın başına her şeyin gelebileceğini, bazı şeyleri gerçekten kontrol edemeyeceğimizi ve bunun aslında kötü bir şey olmadığını kabul etmek… Sadece o an için çok çok zorlanacağını bilmek. Ne zaman kıyas yapma ya da adaletsizlik duygusuna kapılsam, asıl o zaman kendime haksızlık ettiğimi düşünüyorum. Çünkü olan her şey, senin yolunda ve senin için. Kendilik yolculuğunu, düşünmeyi ve hissetmeyi çok seviyorum. Her ne kadar içinde yaşadığımız çağ...

Son yazımda ilahi ilhamdan ve “hayat sarhoşu” olma halinden bahsetmiştim. Hani bazen içimizde kelebekler uçuşturacak kadar güzel bir his olur ya… Sevginin ve yaşama sevincinin içimize sığmayıp taştığı anlar. Ben buna hayat sarhoşluğu diyorum. O anlarda kalbimde çok güçlü bir şey hissediyorum. Farklı bir tını gibi… Ve çoğu zaman farkında bile olmadan elim kalbime gidiyor, “çok şükür” diyorum. Bu bilinçli bir şey değil, tamamen hissettiğim yoğunluktan geliyor. Şunu fark ettim; insanın kendini anlamaya çalışması, kendine emek vermesi, güçlü ve zayıf yanlarını görmesi ve buna rağmen kendini kabul etmesi… aslında kalbine sevgi tohumu ekmek gibi. Zamanla o zayıf yanlarını dönüştürmeye çalıştıkça ve değişimini fark ettikçe o his büyüyor. İçinde bir dinginlik oluşuyor. Belki de bu, o tohumların yeşerdiğini gösteriyor. Çünkü insan kendinde olmayan bir şeyi başkasına veremiyor. Kendini sevmeye başladığında ise o sevgi zaten içinden taşıyor, paylaşmak istiyor. Sevgi denilince aklımıza sadece roma...

    Bazı kitaplar vardır; sadece bilgi vermez, o an içinden geçtiğiniz karmaşaya bir ayna tutarak her şeyi bir anda berraklaştırır. Son dönemde üzerine çokça düşündüğüm ve kalbimi "pır pır" ettiren o yaratım sürecinin adını bu kitapta buldum:  İlahi İlham. Hayatta bazen öyle anlar oluyor ki, kalbim yoğun bir minnet ve heyecan duygusuyla dolup taşıyor. Bahsettiğim, devasa olaylar değil; sahilde yürürken izlediğim bir gün batımı, kendi sessizliğinde akan bir hayat ya da o tek başınalıktan duyulan saf haz... Aslında bunlar, kalbime temas ettiğim içsel yolculuk anları. Kitapta bu durum,  bolluk hissinden gelen bir taşma hali  olarak tanımlanıyor; yani sevginin ve yaşama sevincinin dışarıya sızması. Sorgulanmamış Bir Hayat ve Düşünmenin Tuzağı Peki, bu hali yaşamamızı sağlayan nedir? Geçenlerde izlediğim bir videoda konuşmacı şu etkileyici cümleyi kurdu:  “Sorgulanmamış bir hayat yaşanmaya değmez.” Hayatı anlamaya çalışan ve duygularını sürekli analiz eden ...

 Geçen gün dinlediğim bir podcastte şöyle bir sohbet geçti: “Sen hüzünlüsün diye hayat durup sana yol vermeyecek. Hayat akmaya devam edecek; ediyor ve durmuyor.” Muhtemelen bu cümleleri hayatınızda en az bir kez duymuşsunuzdur. Ben de daha önce duymuştum. Ancak sohbetin devamında sorulan bir soru beni düşündürdü: Hayat durmuyorsa, biz neden hüzünlü anlarımızda hayatı durduruyoruz? Neden her şeyden el etek çekiyor, kabuğumuza çekiliyoruz? Aslında bunu çoğu zaman bilinçsizce yapıyoruz; teması azaltmak, içten gelen isteksizliğimize uyum sağlamak için. Oysa güneş batmaktan vazgeçmiyor, rüzgâr esmeye devam ediyor. Rutinlerimize devam etmemizin önünde gerçek bir engel yok; çoğu zaman engel sadece biziz. Burada altı çizilen nokta üzülmemek ya da duyguları yok saymak değil. Asıl soru şu: Bu duyguları yaşarken, onları hayatın tamamına yaymak zorunda mıyız? Bir konuyu çözmeye çalışırken neden diğer güzelliklerden kendimizi alıkoyuyoruz? Neden her gün yaptığımız yürüyüşlere çıkmıyoruz,...